In Oosterhout is iedere dag anders, vertelt Gary

Als coördinator Oosterhout stuurt hij 15 EBN-surveillanten aan, maar zelf rijdt hij ook gewoon mee in de surveillancerondes. Zo staat Gary vanmiddag als bode bij de gemeente Oosterhout en vanavond gaat hij op surveillance. Van Oosterhout naar Geertruidenberg en via Drimmelen weer terug naar Oosterhout. Zo’n 9 bedrijven staan vanavond op de route om te sluiten.

Gary ontbreekt ons gesprek even, want er staat een oudere dame voor de deur van het gemeentehuis. Als vriendelijke gastheer vertelt Gary haar dat het gemeentehuis morgen weer open is. De vrouw vertrekt met een dankbare glimlach. “Dit maakt het werk zo leuk”, vertelt Gary meteen. “Iedere dag is anders en je maakt de meest onvoorspelbare dingen mee.” Terwijl hij dat zegt, gaat zijn telefoon. Welke van de drie, want als coördinator, beveiliger/security host en surveillant heeft hij meerdere telefoons te onderhouden. Na 5 jaar bij EBN (en daarvoor bij een ander beveiligingsbedrijf) is hij inmiddels gewend aan de hectiek die het beveiligingsvak met zich meebrengt.

Planning cruciaal

Ook als coördinator kent hij die hectiek. Iedere week is er wel een bedrijf dat eerder of later wil sluiten dan gepland, vanwege een personeelsfeest, overwerken of een andere uitzonderingssituatie. Maar een surveillant kan niet zomaar een uurtje later bij het volgende bedrijf aankomen. Dus de planning is cruciaal. Alle uitzonderingen moeten daarom handmatig ingepland worden. Rekening houdende met alle dienstroosters, ziekmeldingen en onregelmatigheden die zich natuurlijk zomaar voor kunnen doen, zoals een inbraak, brandmelding of verdachte situatie. “Je moet plannen dat er iets ‘kan’ gebeuren. We hebben bijna een glazen bol nodig. Daarom hebben we altijd iemand standby staan. Die kan de alarmroutes rijden en heeft een paar controles met variabele sluittijden”, licht de 27-jarige Gary toe.

Vanavond rijdt Gary zelf nog zijn surveillanceronde. Per bedrijf gaat hij het hele pand door. Hij controleert of alle ramen en deuren dicht zijn, de verlichting uit is en of er geen vreemde storingen op de brandmeldcentrale of het luchtbehandelingssysteem zijn. Is het alarm ingeschakeld? Check.

“Je wil niet weten hoe vaak er nog een raam open staat, computerschermen nog aan staan of deuren niet dicht zijn. Medewerkers denken hier vaak niet over na. Ze willen naar huis. En denken vast ook ‘Ach, dat doet de beveiliging wel’. Maar wij kunnen niet overal tegelijk zijn. Een pc is zo meegenomen door een open raam op de begane grond.”

Maak personeel bewust

Gary adviseert werkgevers om hun personeel bewust te maken van deze gevaren en hun verantwoordelijkheden. “Ze moeten zich bewust zijn van hun positie in het gebouw. De begane grond is risicovoller dan een 9e verdieping”, beargumenteert Gary. Als tip geeft Gary mee: “Zorg voor een clean desk policy, lock je pc als je wegloopt van je werkplek, doe ramen en deuren dicht als je naar huis gaat. Mocht er brand uitbreken, dan slaat de brand minder snel om zich heen als deuren gesloten zijn. Het kan net die minuut schelen die de brandweer of een slachtoffer nodig heeft.”

Iets ernstigs zoals brand heeft Gary gelukkig nog nooit meegemaakt, maar daarentegen kan hij zo een aantal voorvallen opnoemen waarin zijn hulp wél nodig was. “Vaak moet je als beveiliger van alle markten thuis zijn. Laatst waren er jongens aan het free-runnen achter het gemeentehuis. Voor één van die jongens liep dit minder goed af. Een gebroken tand en een hoofdwond door een val van twee meter diep in een parkeerkuil.” Als bhv’er bracht Gary de bewusteloze jongen weer bij kennis en verbond hij de wonden. Een week later kwamen zijn ouders hem persoonlijk bedanken met een bos bloemen.

Bij een inbraak in een school was een ruit ingeslagen. De politie zat al achter de daders aan. “Als beveiliger ben je niet klaar nadat je hebt geconstateerd dat de inbrekers er niet meer zijn. Je informeert de klant (school), je doet aangifte, je controleert het gebouw op schade, je belt een glaszetter en pas als alles weer netjes is, sluit je het pand zorgvuldig af.”

Nu Gary aan alle bijzonderheden terugdenkt die hij ooit heeft meegemaakt, schiet hij in de lach. “Ik zie die kerstboom nog vliegen”, vertelt hij. Bij een gemeente in West-Brabant kreeg een man geen uitkering meer. “Soms zijn de situaties echt schrijnend. Mensen krijgen steeds minder zorg, terwijl ze het wel nodig hebben, of geen uitkering meer terwijl ze in een uitzichtloze situatie zitten. Je kunt zo’n situatie natuurlijk nooit goed beoordelen omdat je niet alle feiten kent, maar soms kan ik me best voorstellen dat mensen agressief, gefrustreerd of verdrietig worden. Zo vloog er dus een keer een kerstboom door de lucht. Als beveiliger moet je continu de afweging maken of personeel in gevaar is en of je de cliënt vriendelijk en in alle rust het pand kunt laten verlaten. Dat is soms best een uitdaging. Maar dat is natuurlijk ook waarom ik dit vak heb gekozen”, aldus onze enthousiaste collega Gary.